Aktualny zastój na blogu spowodowany jest latem (upał, kurwa mać) oraz faktem, że moje życie dobrnęło do etapu, w którym kluczowym zwrotem jest następująca maksyma: „moje ciuchy są takie wieś-niac-kie” oraz nurtujące pytanie „jak ja w ogóle mogłam w tym chodzić?” Po ostatniej segregacji rasowo-kulturowej, w szafie zostały mi dramatycznie nieliczne egzemplarze, które dostępują zaszczytu wyjścia z garderoby. Cała reszta, która cieszyła się zaledwie jednoosobowym podekscytowaniem, poszła w odstawkę, a na horyzoncie nie pojawia się ani odrobina ochoty na nowe zakupy. Kto wie, może asceza będzie wspaniałym pretekstem do zaprojektowania nowej linii ubrań? No wiecie, w tym kraju wszystko jest możliwe. Ach, no i bądźcie wyrozumiali widząc tu w najbliższym czasie ubrania z serii so-last-season.
